IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 the sound of dripping water

Ga naar beneden 
AuteurBericht
ceylenet

avatar

Aantal berichten : 9
Registratiedatum : 23-06-12
Leeftijd : 21
Woonplaats : Oosterblokker

Karakter profiel
Levenswijze: Solitair
Leeftijd: 1 jaar
Partner: x

BerichtOnderwerp: the sound of dripping water   zo jul 08, 2012 4:18 am

Diep verscholen in de grotten steles. Daar lag hij. Ceylenet was liever niet onder de mensen, zelfs liever niet onder gezelschap van andere wolven. Ceylenet was niet slecht of goed. Gewoon neutraal gekozen voor zich zelf. Ceylenet lag in een inham aan de rechter zijkant van een van de vele gangen van het grotten stelsel. Het was hier behaaglijk. Hij was het nu immers wel gewend om op de koude stenen grond te liggen. Hij kende de weg hier goed, ook al had hij bijna alles al een keer gezien toch bleef het nooit vervelen. Zelfs de kleinste dingen hier konden wonderbaarlijk zijn om te zien. Vandaag verveelde hij zich en was de druppels die van de druipstenen af drupten gaan tellen om de tijd de doden. 22 , 23 , 24 , 25 , 26 En zo ging hij door. Hij was pas net begonnen met tellen. Hij wist nu dat het buiten droog moest zijn. Nu telde hij 88 druppels in een minuut al regende het waren dat er veel meer. Hij gaapten een druppel viel in zijn bek. Het water was kil en helder. Er was hier weinig licht, het licht dat er was maakte zwarte schimmen op de rots wanden. Nee, echt gezellig was het hier niet. De kleur van de grot was donker oranje. Dat kwam niet vaak voor. Het was stil op het gedrup van water na. Ceylenet ging op zijn rug liggen. Hij rekte zich uit. Zijn maag rammelde. Hier in de grotten liep niet zomaar konijntjes rond. Daar voor zou hij n aar de oppervlakten moeten. Of in ieder geval hoger. Ceylenet stond op, tijd voor een wandeling. Ceylenet stapte rustig poot voor poot naar boven. Haast had hij toch niet. Ceylenet was zich hier eigenlijk net een maand aan het verstoppen. Wand net een maand geleden was hij 1 jaar geworden. Op die dag was hij eerst heel gelukkig, hij had familie, vrienden. Hij was eindelijk 1, eindelijk volwassen. Hij lag naast zijn moeder en vader op een mooi open gras veld. De lucht was blauw geweest met enkele witte wollige wolkjes. Hij had een groot konijn zelf gevangen en was gelukkiger dan ooit. Zijn leven kon niet meer kapot tot hij een keiharde knal hoorden. De mensen kwamen op dagen. Niet zomaar mensen, nee jagers. Ceylenet wist niet wat te doen, overal werden wolven neergeschoten. Hij was doodsbang. Overal de geur van bloed, hij zag bekenden liggen, dood. Bam! Ceylenet had zich omgedraaid en met een blik vol ongeloof gekeken naar zijn ouders die daar lagen, onder het bloed en dood.Zelf zette hij het op een rennen. Bam! Ceylenet slikte even als hij aan die pijn terug dacht. Hij in zijn achterpoot geschoten. Daardoor strompelde hij een beetje. Drie poten deden het goed en de vierde sleepte er achter aan. Ceylenet had dit grotten stelsel gevonden en zich daar in verstopt. Die dag wierp hij hem een zwarte schaduw over de mens. Niet dat hij ze ooit nog wilde terug pakken, nee hij was heel schuw. Zins die dag woonde hij in het grotten stelsel. Hij liep door een smal gangetje naar boven. Ooit ga ik tot boven de grond. Dacht hij maar dat bleef bij denken. Steeds als hij het eerste streepje zonlicht zag ging hij terug. Hij was bang voor de buiten wereld.
Jagen was geen probleem. In de bovenste grond laag hadden konijnen hun holen. Je hoefde alleen meet de onderkant van het hol open te breken en je maaltijd kwam naar beneden vallen. Telkens als hij een poot neer zetten bracht het een hol en leeg geluid voort. Hij wist waar hij moest zijn, op zekere hoogte stopte Ceylenet en begon in het plafond te graven. Het arme dier lag rustig in zijn hol te slapen en wist niet wat hem overkwam toen alle grond plots onder zijn pootjes wegzakten. Het viel recht in de kaken van Ceylenet. In een beet had hij het dier dood. De botten in de hals braken door. De bloedbaan werd doorbroken, bloed vloeiden zich een weg naar buiten. Recht zijn bek in. Witte tanden werden donkerdood versierd. Ceylenet werd misselijk van de smaak van het bloed. Maar hij moest eten wat er te eten viel. Hij zetten zijn tanden in het doden hier en scheurden ze vacht open. Nu kon hij bij het heerlijke warme vlees. Het was lekker mals. Dit was nog een vrij jong konijn. Hij likte het bloed van zijn kin. Als ik hier nog langer blijf word ik nog gezien. Dacht hij. Ceylenet zetten zijn tanden in het konijn en tilde het op. Zo begon hij zijn terug weg naar de duistere diepten. De bloed geur van het konijn stoof zijn neus in. De geur van bloed was een nare herinnering. Hoe verder hij naar benden ging hoe meer het duister hem omringden. Weer terug bij af, de kalen inham met de druppels. Ceylenet ging liggen en at zijn prooi met huid en haar op. De natte plukken vacht spuugde hij uit in een hoek. Daar lagen heel veel pukken van konijnen vachten. Samen vormden ze inmiddels een warm nestje. De botten lagen in een andere hoek. Daar knaagde hij op. Al het vlees at hij op, rest vlees bestond bij hem niet. Ceylenet sloot zijn ogen, rust kon hij nu wel gebruiken. Hij was in de plukken konijnenvacht gaan liggen. Hmmm , wel warm hoor zoon nestje. Zo viel hij in slaap. Ceylenet droomde nooit. Nooit gedaan en dus nu ook niet. Na een tijdje bijna slapen deed hij zijn ogen opeens wijd open. Een geur van iets anders! Het kwam deze kant op! Meteen stond hij op en ging in een aanvallende houding staan. “Blijf waar je bent of dit is je laste stap!” Gromde hij.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: the sound of dripping water   ma jul 09, 2012 6:01 am

Florentia doolde rond. Ze doolde rond opzoek naar gevaar, eten, een beekje, uitdagingen….whatever, als het mar tijdverdrijf was. Streken, daar hield Floortje het meest van. Het ondeugende hoopje welp storte zich lenig op een vlieg en beet hem dood, vervolgens spuugde ze hem uit en schraapte met haar tanden over haar tong. Deze pup ving liever konijnen of misschien een hert of een reebok. Vliegen waren speels tijdverdrijf. De stromende regen hield op en Florentia schudde zich vermoeid uit en bibberde. Ze haatte regen. En ook nu was de rede dat de welp regen haatte aanwezig: Na regen brandde de zon zo fel. Ze ging onder een grote schaduwrijke boom liggen en haar gedachten schoten terug naar vroeger.

Een klein hoopje welp lag opgekruld tegen haar moeders buik, ze was pasgeboren en nu vast in slaap. Niet alleen de welp sliep, ook de hele rest van de roedel, niet wetend wat voor verschrikkelijk noodlot hen te wachten stond. Één knal en de hele roedel stond recht overeind afgezien van Thorla. Thorla was dood. Nog een knal. De roedelleider was dood en de rest was te verstijft om zich te bewegen. De roedelleider was Thorla’s vader, maar ook die van Florentia. De pup had nu al twee bloedverwanten verloren en noog één dode en ze was weg. Florentia was níet weg, al viel er nog een dode: Prescalot, de enige vijand van Florentia in haar roedel. Schors, greep Floortje echter in haar nekvel en huilde dat iedereen mee moest komen, velen luisterden, maar anderen niet, die gingen onherroepelijk dood, van degenen die meerenden, vielen ook de meesten bloedend op de grond neer. Florentia’s moeder, broertjes, tante, opa, oma, enig overgebleven zusje, en beste vriendin. Haar neef en oom waren de enigen die de Jagersaanval overleefden. Seth en Schors .
Onder een struik in het bos hielden ze stil, Schors zette Florentie op de grond en likte Seths vacht schoon. Hij zal wel gewond zijn geweest, maar dat kon Florentia niet zien, want haar ogen vulden zich met tranen.

Florentia schrok wakker, want blijkbaar was ze in slaap gevallen. Ze wist wel wat er daarna gebeurt was, Schors was ook vermoord en Seth was ze kwijtgeraakt. Ze stond vermoeid op, zelfs onder de schaduw van de boom scheen de zon fel…nee, dat kon toch niet? Ze keek rond, ja, de schaduw van de boom was een kwartslag verplaatst, wat moest Floor lang gelapen hebben! Ze liep verder, na een tijdje naderde ze een grote rotsmuur, ze kon daar doorlopen in de grotten of in de schaduw gaan slapen. Ze besloot door te lopen en merkte toen dat ze een bloedspoor volgde. In de vochtige koelte kon Florentia beter op haar omgeving letten, al was de regen allang opgehouden, de druppels sijpelden nog steeds van de stalagtieten af. Plotseling bleef ze staan, ze had een grom gehoord. “Blijf waar je bent of dit is je laste stap!” Dat klonk gevaarlijk. Maar Florentia was niet bang, Florentia was nergens bang voor, behalve misschien voor mensen met vuurwapens, maardat was dan ook het enige. “Ik wil best blijven staan, maar niet te lang alsjeblieft, want ik ben moe.” Haar antwoord klonk kalm en helemaal niet bang, misschien kon je er zelfs wel een beetje uitdaging vannaf schrapen.

{Issie lang genoeg? ;P }
Terug naar boven Ga naar beneden
 
the sound of dripping water
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» SSA GOES CHIBI!
» Searching for myself
» Water, water and water..
» Look to the water
» Dansende Elfen.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: ~ Nature ~ :: Grotten-
Ga naar: